“kimsenin arasında mesafe kalsın istemiyorum”

N: Bunu hatırlamak için ne yapıyorsun?

K: Anı ve hali hatırlıyorum. O “anı” hatırlıyorum çünkü insan psikolojisi yargıya çok müsait, algısı yönetilmeye çok müsait. Endişeli, acılı bir durumdayken yapması gereken şey öyle olmadığı halleri hatırlama çabası. Önce yapamıyor, sonra yapıyor ve o hali hatırlamaya başlayınca o bozulmaz hale gelmeye başlıyor. Benim yapma aşamalarım ve uyguladığım yerler bu şekilde gelişti. Artık çok az o neşe halinden çıkıyorum. Genelde neşeyi ve aşkı yaşatır haldeyim.

N:Hayatta hatırladığın ilk anın nedir?

K:2,5 yaşımdayım sanırım ya da 3. Ailede birisi vefat ettiği için net olarak hatırlıyorum o dönemleri. Üç tekerlekli bisikletimin üstünde bir apartman dairesinin önünde yukarıdan annem bana sesleniyor. Birinci katta oturuyoruz o vakit. Kafamı kaldırıyorum annem var.

N:Tam yaşını nasıl hatırlıyorsun?

K:Çünkü ben o yaştayken bir aile büyüğümüz vefat etmişti ve arada hatırladıklarım da var. Vefat eden aile büyüğümüzün bize harçlık verdiği, diğer aile fertlerinin onunla ilgilendiği ya da komşuların ziyarete gelip ilgilendiği dönemler. Annem bize sesleniyor yukarıdan ve eve gelmemizi istiyor. Sanırım abim de var o sırada yanımda. Biraz önce aşkı tarif ederken de anlatmaya çalıştığım gibi, her şeyden sıyrılıp kendi algımı yönetmediğim bir alan var. Orası herkesin gidebilmesini dilediğim yer. Ve orda, bu gibi an ve anılardan emin oluyorsunuz. O anlar, yargısız, korkusuz, muktedir anlar… hissedilir ve ne olduğu ile ilgi bir çabaya girilirse mutlaka idrake de gelecektir ve daim olacaktır.

N: Kendinde en beğenilesi özelliğin nedir?

K:Ben insanlarla arasında mesafesi olan biri değilim. En beğenilesi tarafım bu olsa gerek. Kimseyle aramda mesafe olmadığını hissediyorum. Varsa da eğer onu kaldırmak için çok uğraşıyorum. Ben herhalde kimsenin arasında mesafe kalsın istemiyorum.

© 2020 Âlim Yapım

  • White Instagram Icon
  • Beyaz Facebook Simge
logo-28.png